Psycholoog Barry Schwartz legt zijn publiek een interessante paradox voor: meer keuzevrijheid leidt tot minder tevredenheid.
Schwartz legt met veel – ook persoonlijke – voorbeelden uit dat er een limiet is aan de keuzevrijheid die men als prettig ervaart. Zijn stelling is dat wij in de Westerse wereld de grens van keuzevrijheid hebben overschreven en dat wij daarom zo ongelukkig zijn als samenleving.
(met dank aan Usability Vlaanderen voor de tip)
Dit doet mij sterk denken aan de motivatie-cartoon waar ik eerder over blogde. Uit onderzoek blijkt dat een hogere beloning niet altijd tot betere prestaties leidt. In veel gevallen is zelfs het omgekeerde waar.
Nu wil ik niet direct een Noord-koreaanse aanpak propageren, maar ik zie veel organisaties en managers ploeteren met de motivatie van hun mensen. Hogere salarissen, grotere auto’s en meer keuze in secundaire arbeidsvoorwaarden zijn uitgewerkt of sinds de kredietcrisis niet meer voorhanden.
Tussen overheden en burgers en organisaties en hun klanten geldt iets vergelijkbaars. Meer keuzemogelijkheden leidt tot minder aandacht en keuzes. We haken af als het “te ingewikkeld” wordt. En dat is het al snel. Dat geldt voor de interactie op websites en intranetten, maar ook voor de vele media waaruit we kunnen kiezen.
Zie ook:
